Rozdział trzeci.

*kursywa-wspomnienie*

Patrzyłam na to 'coś' i przestałam oddychać. Nie chciałam zwracać na siebie uwagi. Widzę to pierwszy raz. Pierwszy raz widzę coś innego niż mężczyzna w kapeluszu.

Ta postać przede mną wygląda jak człowiek, chociaż jest rozmyta.

Nie ma wyraźnych kontur, przez co ciężko mi cokolwiek o niej powiedzieć. Jest strasznie niewyraźna. Stoi na ziemi, nie unosi się w powietrzu.

Nagle czuję jak moje oczy stają się mokre, łzy zasłaniają mi widoczność. Zaczynam trzeć moje oczy, które szczypią i swędzą.

Kiedy ból zanika otwieram oczy, a tego czegoś nie ma.

Mrugam kilkakrotnie, ale wszystko wskazuje na to, że zostałam sama w pokoju. Wypuszczam głośno powietrze i odwracam się w lewą stronę.

Kiedy to robię widzę przerażającą czerwono-czarną twarz. Wybucham krzykiem i uciekam z pokoju na dół, do rodziców.

To zabawne, prawda? Osiemnastoletnia, dorosła dziewczyna biegnie z płaczem do rodziców. Śmiech na sali.

Kiedy zbiegam po schodach na dół widzę ciemność. Szybko odnajduje włącznik światła i zapalam go. Zaczynam szukać rodziców, ale nie mogę ich znaleźć w żadnym z pokoi.

Kiedy wchodzę do kuchni widzę, że kran jest odkręcony,  woda prawie wylewa się ze zlewu, który jak widzę jest zatkany korkiem.

Szybko zakręcam oba kurki i spuszczam wodę. Opieram się rękoma o metalowy brzeg zlewu i oddycham głęboko. Może mi się przywidziało. Mało spałam od kilku dni.

Podnoszę wzrok i para białych oczu wpatruje się na mnie zza szyby. Odskakuję przerażona i zaczynam cofać się. Pobiegłam do sypialni rodziców. Nie ma ich tu, myślałam, ze wrócili, ale jednak nie. 

Muszę się gdzieś zamknąć, uciec, schować. 

Wszystko jedno, byleby być bezpieczną i ukrytą. 

Dlaczego nie pójdę do sąsiadów? Większości nie znam, ale oni mają już zapewne wyrobione o mnie zdanie, ponieważ kilka lat temu miała miejsce sytuacja, o której pamiętam i będę pamiętać.

Huśtałam się na mojej podwójnej huśtawce i patrzyłam w niebieskie niebo. Czasami się puszczałam i zeskakiwałam w trakcie lotu.

Śmiałam się i powtarzałam tę czynność cały czas. Lubiłam to. Pani Smiths pielęgnowała swoje kwiaty w ogródku.

Słońce grzało niemiłosiernie i pot z mojego czoła spływał mi po nosie, ale nie przejmowałam się tym, bo co chwila wskakiwałam pod duży zraszacz do kwiatów i ochładzałam się.

Potem znowu na huśtawkę, rozbujać się wysoko, zeskoczyć, powtórzyć. Pamiętam, że raz rozbujałam się trochę za mocno i bałam się, że zrobię obrót, ale wszystko było w porządku. 

Poza jedną rzeczą. Kiedy zeskakiwałam zauważyłam, że ktoś skacze z drugiej huśtawki obok mnie.

Był to mały chłopiec, który skoczył w tym samym czasie co ja. W miarę jak szybował coraz wyżej, to rósł. Starzał się. 

Kiedy wylądował na ziemi był mężczyzną, miał może z dwadzieścia lat. Upadł na ziemię i się nie ruszał. Ja upadłam, ale od razu wstałam i podbiegłam do mężczyzny.

Zaczęłam go szturchać, ale nie uzyskałam reakcji. Powtarzałam czynność, ale bez skutku. Podbiegłam do pani Smiths i pociągnęłam ją za sukienkę.

Zapytała co się stało, a ja wskazałam na miejsce, w którym leżał ten człowiek. Powiedziałam, ze spadł z huśtawki i się nie rusza.

Kobieta popatrzyła na mnie z dziwną miną i powiedziała, ze tam nikogo nie ma i, że mam iść do domu, bo za długo na dworze bez czapki siedzę.

Nieugięcie naciskałam i pokazywałam miejsce, w którym leżał nieprzytomny człowiek. Kiedy ona zaczęła mnie ignorować, wściekła podbiegłam i zaczęłam jakoś próbować pomóc temu panu.

Zaczęłam płakać z bezradności. Usiadłam obok niego na trawniku i łkając mówiłam mu, ze wszystko będzie dobrze.

Nagle on zaczął tak jakby wchodzić w ziemie. Wyglądało to tak, jakby ziemia go pochłaniała. Zaczęłam go łapać za rękę, nogę, żeby tylko zatrzymać go na górze, ale nie mogłam chwycić żadnej z części jego ciała.

Moja ręka przechodziła przez niego, jak przez jakąś mgłę.

Zaczęłam wyrywać trawę, bo chciałam go wyciągnąć i mu pomóc, ale nie mogłam.

Moja mama przyszła i zabrała mnie do do domu. Kiedy jej o tym powiedziałam, to stwierdziła tak jak nasza sąsiadka, że za długo w słońcu siedziałam.

Wybiegłam z domu przerażona. Widziałam to coś, jak zaczęło mnie gonić. Biegłam przed siebie. Coś kazało mi się zatrzymać, czułam, że muszę spojrzeć na mój dom. 

Widziałam to 'coś'. Chciało za mną biec, ale nie mogło wyjść poza ogrodzenie domu, chociaż furtka była otwarta.

Zupełnie tak, jakby jakaś szyba szczelnie otaczała cały nasz ogród. Drapał pazurami, ale nie mógł wyjść. I co ja teraz zrobię, skoro to tam jest? W moim domu?

Zaczęłam biec w kierunku mi znanym. Chciałam być dalej od tego czegoś, od mojego domu, który przerażał mnie już nie raz, ale nigdy do takiego stopnia.

I gdzie są moi rodzice? Dlaczego wyszli bez słowa?

_______________________________________

Cześć!

Chciałabym podziękować za wszystkie dotychczasowe komentarze, wyświetlenia.

Ale również za tak dużą (34) liczbę osób, które chciały być informowane. Jesteście świetni! Dziękuję. Jeżeli rozdział Wam się podobał, to piszcie swoje opinie w komentarzach. Macie jakieś pytania odnośnie rozdziałów, bloga lub innych rzeczy? Na Twitterze możecie pytać o co chcecie dopisując do tweeta #spiritFF.

Miłego dnia! x