Rozdział dziewiąty.

- Nie ruszaj się.
- Co? - Obróciłam się i zobaczyłam znajomą mi osobę.
- Co z tobą nie tak?
- Jak ty tu..
- Przez okno.
- Zamykałam.
- Otwarłem. - Wzruszył ramionami i usiadł na moim łóżku.
Okej, co on właściwie tu robi? I za kogo on się ma, żeby wchodzić, a raczej włamywać mi się do domu?
- To jak, powiesz mi co z tobą nie tak?
- Chyba nie zrozumiałam pytania.
- Oczywiście. - Prychnął, a mi zrobiło się przykro.
Poczułam się jak idiotka.
- Nie polecisz po rodziców?
- Nie będę musiała, jeśli właśnie teraz wyjdziesz stąd tą samą drogą, którą tu wszedłeś, więc czy mógłbyś..?
- Nie, dopóki nie powiesz mi, co z tobą nie tak.
- Przestań zadawać w kółko to samo pytanie!
- Złościsz się.
- Nie, jestem w siódmym niebie. - Odparłam z sarkazmem.
- Wtedy też taka pewna siebie byłaś.
- O co ci chodzi człowieku? Nie znam cię, a ty mi wchodzisz przez okno do pokoju.
- Romeo i Julia w dwudziestym pierwszym wieku.
- To nie jest zabawne, idź stąd.
- Ale dlaczego? - Zaśmiał się. - Masz bardzo wygodne łóżko. - Dodał po chwili.
Moja frustracja nie ma końca, ponieważ nie mogę się go pozbyć z pokoju.
Spoglądam na okno i widzę, jak na odsłoniętej szybie powstają rysy formujące się w napis. ,,He will die" pojawia się na szybie, a ja spoglądam na mężczyznę siedzącego na łóżku i przyglądającego mi się.
- Co?
Jakieś coś napisało mi na szybie, że umrzesz, ale to nic takiego, prawda? Boże...
- Ja..
- Ty co?
Spojrzałam na niego i zauważyłam, jak jeden z jego loczków unosi się do góry. Nie umiałam nic powiedzieć, dlatego wskazałam palcem na niego, a on kątem oka dostrzegł to, co widzę ja.
Szybko machnął ręką, a jego lok opadł na resztę włosów.
- Co to kurwa było? Coś ty zrobiła? - Warknął i szybkim krokiem podszedł do mnie i przycisnął do ściany.

 Ból objął moje ramiona, a grymas wykrzywił twarz, kiedy ścisnął moje ręce.
- T..to nie ja. To..
- Co? Kto? No chyba nie duchy. - Parsknął śmiechem i mnie puścił, a ja spadłam na podłogę.
Zaczęłam pocierać bolące miejsca, a on podszedł do okna. Nie widzi napisu? Na szybie pojawiła się liczba 3. Chwilę potem 2. To jest jakieś odliczanie!
Szybko podniosłam się i pchnęłam go na łóżko a sama rzuciłam się obok łóżka. Szyba rozbiła się, a ja dziękowałam sobie za taki szybki refleks.
Podniosłam się i spojrzałam na starszego ode mnie mężczyznę, który leżał na moim łóżku i przyglądał się kawałkom szkła na podłodze i dywanie.
- Co to było? - Zapytał sapiąc, próbował złapać oddech.
- Nie wiem. - Odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- Gdzie twoi rodzice?
- Pewnie na dole.
W tym momencie usłyszeliśmy krzyk, kobiecy krzyk mojej mamy. Popatrzyłam na niego i szybko otworzyłam drzwi.
Zbiegłam po schodach i próbowałam zlokalizować miejsce, w którym się ona znajduje.
Zauważyłam ją stojącą przy kominku. nic się jej nie dzieje.
- Mamo?
Podeszłam bliżej i położyłam rękę na jej ramieniu. Jej głowa odwróciła się nienaturalnie i zauważyłam, ze jej oczy.. Zmieniły się, mają inny kolor.
Zostałam odrzucona, upadłam uderzając o ścianę.
Skąd ona ma tyle siły?
Zaczęła iść w moją stronę uśmiechając się przeraźliwie.
- Mamo.. Mamo! - Krzyknęłam kiedy upadła. - Coś ty zrobił?! - Krzyknęłam, kiedy uderzył wazonem o jej głowę, a ona upadła. Chciałam do niej podbiec, ale on mnie powstrzymał.
- To już nie jest twoja matka! - Wskazał na kobietę, która warczała jak pies i próbowała się podnieść. - Jeśli chcesz przeżyć chodź ze mną.
Patrzyłam w jego oczy, a potem na mamę.
Ona zachowywała się zupełnie inaczej. Jej odgłosy brzmiały nieludzko.
Wyła i warczała jak pies, to nie było normalne i ja.. stchórzyłam.
- Chodźmy. - Powiedziałam i wybiegłam z nim z mojego domu.

_____________________

Pytanie: ,,czy nadal informujesz osoby o rozdziałach z zakładki "informowani"?

- Tak, nadal informuję te osoby.