Rozdział szósty.

Przyciszyłam pilotem telewizor i odwróciłam powoli głowę w stronę kuchni. Nie mogę być mięczakiem, ale niestety nim jestem.
Czas to zmienić. Wzięłam wazon ze stołu i ruszyłam w stronę kuchni. Cicho stąpałam po orzechowych panelach, kiedy żyrandol zaczął mrugać. Żarówki gasły i zapalały się prawie w tym samym momencie.
Coś spadło, a ja podskoczyłam ze strachu. Tak, jestem bardzo odważna.
Im bliżej byłam kuchni tym bardziej strach ogarniał moją osobę.
Ostatnie dwa kroki dzieliły mnie od framugi drzwi kuchennych.
Wzięłam głęboki oddech i weszłam do środka.
- Tato?
Stał przy zlewie i próbował podnieść nóż, który mu najwidoczniej upadł. Zaraz, chwileczkę. Skąd wziął się tu mój ojciec, przecież..
- Tato, gdzie mama?
- Kto?
- Mama.
- Ach, tak. Śpi w sypialni, a coś się stało?
- N..nic, po prostu..
- Boisz się?
- Niby czego? - Próbowałam grać odważną.
- Powinnaś się bać.
- Dlaczego?
- Cóż.. - Zaśmiał się. - Nikt nie wie, co się może stać. Ani ty, ani ja. Nikt. - Powiedział i mocno wbił nóż do drewnianego stojaczka na noże.
Spojrzał na mnie po czym odszedł.
Zauważyłam coś dziwnego, a mianowicie jego źrenice, one.. stały się większe, ogromne wręcz.
I to w przeciągu sekundy. Do jest dziwne, a jego zachowanie szczególnie.
Ale cóż, ważne, że razem z mamą są już w domu.
Wróciłam do salonu i wyłączyłam telewizję, odstawiając wazon z powrotem na swoje miejsce.
Pogasiłam światła i korytarzem zaczęłam iść w stronę schodów.
Przed oczami mignęła mi biała kartka, wylądowała ona na drugim stopniu. Podniosłam ją i zobaczyłam rysunek narysowany jakby przez dziecko.
Niewyraźne dosyć kształty układały się w jeden spójny obrazek przedstawiający ogród moich rodziców,
mnie na huśtawce i mężczyznę huśtającego się na drugiej zaraz obok mnie.
To się wydarzyło naprawdę, wtedy, kiedy on spadł, a ja nie mogłam mu pomóc. Weszłam kilka stopni wyżej, a kolejna kartka spadła mi przed nos.
Wzięłam ją do ręki i odczytałam wyraz - Are.
Kilka stopni wyżej znów spadła kartka - You.
Kiedy weszłam na górę leżała ostatnia - Scared?
Wszystkie te trzy wyrazy tworzyły jedno zdanie. Are you scared?
Czy się boję? Bardzo, ale to bardzo się boję. Kto to niby narysował i napisał? Weszłam do swojego pokoju, zasłoniłam roletami okno i zgniotła te kartki, które chwile potem wyrzuciłam do kosza.
Włączyłam telewizor i przełączyłam na kanał kulinarny. Mężczyzna jeżdżący po świecie w poszukiwaniu dobrych knajp i najlepszego jedzenia.

Zrobiłam się głodna, ale nie zejdę na dół, nie ma mowy. Poprawiłam poduszkę za głową i okryłam się bardziej kocem w zielonkawe listki.
Leżałam tak i oglądałam odcinek za odcinkiem aż w końcu zrobiłam się senna. Kiedy moje powieki prawie się zamykały usłyszałam jakieś szepty.
Otworzyłam szeroko zaspane oczy i rozejrzałam się po oświetlonym pokoju. Jestem sama, ulżyło mi.
,,Ojcze Nasz, któryś.."
Co się dzieje? Dlaczego ja słyszę, jak ktoś się modli? Siedziałam i wsłuchiwałam się w modlitwę. Głos należał chyba do dziecka, małej dziewczynki tak myślę.
Kiedy skończyła się modlić już jej nie słyszałam.

______________________

*jeśli przeczytałaś/eś zostaw komentarz*